Vamos a palestra

Kaloi pothuajse një vit pa u parë. Një vit pa shkruar, një vit pa frymëzim, një vit plot me shpërqëndrime virtuale. Këtë blog e konsideroja si suksesin më të madh personal, ndonëse shumë prej jush mund ta konsideroni atë “gjënë” tjetër që shpirti im artistiko - kozmopolitan s’më lejon ta pëlqej. 

E kerkova frymëzimin në shumë vende, në shumë eksperienca, në shume drogëra, por s’e gjeta. Duhet të ndodhte diçka shumë e madhe që të filloja të shkruaja prapë. Shpresoj të jetë kaq e madhe  sa t’i kthehem vërtetë këtij  blogu, jo vetëm për këtë shkrimin  varin ka… që po lexoni. 

     

Mos u shqetësoni! S’ka ndodhur ndonjë gjë e madhe. Nuk  kam thyer ndonjë gjë, nuk kam zbuluar asnjë sëmundje të pashërueshme, nuk kam takuar Edi Ramën dhe nuk kam lënë ndonjërën shtatzënë.

I zhytyr në një monotoni të perditshme dhe i mësuar që të bëj vetëm gjëra që i pëlqej, vendosa të bëj diçka që urrej e që është aktiviteti fizik. Kështu, prej 2-3 javësh, frekuentoj një palestër pothuajse përditë.  Një mjedis i vogël dhe i zhurmshëm, plot me meshkuj me trupa të deformuar, laca 24 karatësh, hauz rumun  dhe tek - tuk ndonje byçë e lezetshme që hahet me sy nga të gjithë. Të paktën nuk vjen era djersë. Rregullorja e brendshme e palestrës shprehet qartë mbi perdorimin e antidjersës.

Të gjitha keto gjera i mendoj para se të shkoj në palestër.  Shpresoj që vrulli dhe pasioni për shtangën të mos m’i bllokojë këto mendime kur të jem në shtëpi para tastierës.

Palestra ime s’ka ndonjë gjë ndryshe nga e juaja. “Shqiptarët janë më të ndërgjegjësuar tani dhe jetojnë më shendetshëm se përpara” do thoshte gazetarja e “Pasdite në Top Channel". Po, sigurisht.  Nuk ka gjë më të shëndetshme sesa të djersish në një dhomë plot dioksid karboni,  të acarosh muskujt me shtangën gjigande dhe me pas të ndezësh një cigare në ajër të pastër.

Edhe muhabetet ne dhomën e zhveshjes kanë gjithmonë në qendër, shëndetin.  Një natë, dy shokë po diskutonin se sa “sëqe” do mjaftonin për të kaluar fundjavën, ndërsa një herë tjetër, dikush po ankohej se kokaina e herës së fundit s’e kishte mpirë fare.

Çdo ditë kujtohem se duhet te hedh muzikë në iPhone-in tim (kam blerë iPhone tani) në mënyre që t’i anashkaloj disa muhabete dhe zhurma, por gjithnjë harroj dhe detyrohem të jem pjesë e ambientit.  E kështu, vishem, fus atletet në çantë dhe nisem për në shtëpi. Largohem nga ai ambient me njerëz plot shpresë…plot shpresë që do bëjnë seks këtë verë.