Moza, Moza, Gëzuar 7 Marsin!

-O çuna, sa lek do shtijmë për dhuratën e zyshës?

-Po çfarë do i blejmë?

-Une them t'i blejmë ndonjë varse.

-Jo jo, më mirë shtijmë nga 2 mije lek, dhe i blejmë kepucë.

-Ç'ja fut kot ti! Ku ia dimë numrin e këmbës zyshës ne; më mirë i japin lekët ne dorë.

-Jo, sepse ngjan keq ashtu. Mos kini merak do e pyes unë zyshën me stil se sa e ka numrin e këmbës.

Këto ishin diskutimet tipike në çdo klasë në Shqipëri përpara 7 Marsit sa për t'ju futur në temë. Do flas shumë shkurt për një mësuese që ka ndikuar shumë tek unë, për mesuesen time kujdestare nga klasa e 5 deri në klasën e 8. Ajo quhej Moza dhe për vite me rradhë ka tromaksur shkollën Dora D'Istria. Moza ishte një meso-grua e goditur pa mëshirë nga 97 dhe menopauza. Shpjegim tjetër nuk di t'i gjej egërsisë së saj.

Moza ishte një femër e jashtëzakonshme. Flokët i kishte në një ngjyrë jokomerciale që anonte nga portokallia, ndërsa syte ishte shumë e vështirë t'ia dalloje sepse nuk mund të mbaje kontakt me sy për më tepër se 2 sekonda. Forca e saj fizike ia kalonte dhe një mashkulli. Shpeshherë ajo ka neutralizuar viktima me dyfishin e masës së saj trupore. Forca e madhe goditëse e shpullës dhe përdorimi taktik i gjuajtjes prapsh (backhand), i jepnin avantazh të madh. 

Ajo ishte arsyeja që unë dhe të gjithë çunat qetheshim çdo 2 javë. Favoritet i mbanim sa më të shkurtra për të evituar dhimbjen disiplinuese që na shkaktonte Moza. Për tu vlerësuar ishte dhe rrjeti i mistershëm i spinuazhit që Moza kishte krijuar. Ajo ishte e para që informohej për çdo gjë që ndodhte në klasë ose jashtë saj. 

Moza kishte gjithashtu një fjalor të madh ofendimesh. Kjo ndoshta justifikohej me faktin që ajo jepte gjuhë-letërsi. Kështu, në klasë të pestë, përveç ofendimeve klasike si budalla apo idiot, ne u ballafaquam me ofendime që s'i kishim dëgjuar me parë si "edepsëz".

Çuditërisht, ajo ishte shumë e zonja në diplomaci. Para prindervë, jo vetëm që nuk na ofendonte, por as nuk na kritikonte. Ndërsa ne politikën e jashtme ajo ishte shume mbrojtëse. Nqs ndonjëri nga ne ngacmohej nga një person jasht klasës, ajo ishte e para qe i jipte zgjidhje.

Moza ka shkaktuar shumë trauma në Tiranë e shumë persona janë prekur direkt ose indirekt (ju që po lexoni blogun). Keto vite kam njohur dhe disa bashkvuajtës të tjerë që e kanë përjetuar Mozën nëpër vite të ndryshme. Menjëherë kam gjetur një lloj afrimiteti me ta. Ata janë si unë. Plot probleme. Gjejnë ngushëllim tek alkooli, droga, seksi.

Per Mozën nuk kam pasur as guxim per për të pyetur. Kam dëgjuar fjalë që vitet e fundit u zbut shumë derisa doli në pension.

Dikush që ka më tepër guxim se unë, t'ja dergojë këtë letër në një zarf.

Zysh Moza, Gëzuar  7 Marsin!

Bashkëvuajtsit